Ocena użytkowników: / 17
SłabyŚwietny 

Ostatnio znajomy, z zawodowej ciekawości, pytał kilku studentów o to, co chcieliby w życiu osiągnąć. Po krótkim namyśle odpowiedzieli, że nie wiedzą ale szczytem zawodowej kariery miała być państwowa posada. Mniej istotne było, jaki to będzie zawód - ważne, że zatrudnią na etat i tak łatwo z wywaleniem na bruk im nie pójdzie!

Prypomniałem sobie od razu to, co mi przychodzi do głowy, kiedy mam iść załatwić coś do urzędu: bezduszna biurokracja, kolejka, brak skrawka papierka, co może oznaczać konieczność kolejnej wizyty. Choć Muszę przyznać, że jak dziś pomyślę o urzędach, to gęsiej skórki nie dostaję, czyli idzie na lepsze. Jasne, świadom jestem, że zaraz usłyszę chór: jakie lepsze, człowieku?! Byłem ostatnio i dramat był! Sprawa, która powinna być załatwiona w trzy dni przez niekompetencję, ignorancję, czy niechęć była rozpatrywana trzy miesiące! Bywa i tak, trudno się nie zgodzić.

Większość urzędników to zatem bezduszni, niekompetentni i znudzeni malkontenci, którzy ze znużeniem czekają az wybije 15.00? To byłaby krzywdząca teza. Wszyscy urzędnicy to osoby wykwalifikowane, twórcze, które przechodzą testy kompetencji, są komunikatywne, posiadają umiejętność łatwego nawiązywania kontaktu (pracują w końcu z ludźmi!), itd? Nie, na pewno nie. Wiele osób zatrudnia się na stanowiskach urzędniczych, bo nie mają (wystarczy, że zawodowego) pomysłu na życie. Nie wiedzą kim chciałyby być, po co, nie bardzo zastanawiają się, co potrafią robić. Dzięki zabiegom, czy znajomościom, wbrew sobie właściwie, stają się specjalistami, inspektorami, nauczycielami, czy policjantami.

Czy to ich wina? Tylko częściowo. Kto nie słyszał w domu słów: Zostań nauczycielem, policjantem, idź na urzędnika! To pewny chleb! Nie zwolnią cię! Po 15, 25, 30 latach pracy pójdziesz na emeryturę. I co najwazniejsze: nie narobisz się! Pamiętacie to zaklęcie? "Nie narobisz się!".

Czy to oznacza, że nasi studenci powinni gremialnie marzyć o zakładaniu korporacji, od rana do wieczora zajmowac się wynalazkami albo chociaż modernizować z zapałem oprogramowanie komputerowe? Zdecydowanie nie. Własna firma oznacza długi okres wytężonej pracy, bez limitu godzin, często lat bez wakacji, finansowej huśtawki, inwestycji, nie kończących się inwestycji, które powinny przynieśc korzyść ale czy przyniosą? To zabawa dla, w pewnym sensie desperatów, którzy mają siły, wiarę i cierpliwość. Smutne jest jednak to, że bardzo młodzi ludzie myślą kategoriami swoich rodziców, którzy przekonują ich, że jakakolwiek inicjatywa i twórcze podejście do życia, w stopniu elementarnym nawet, jest zbędnym wysiłkiem i stratą czasu, który bezkonfliktowo można spędzić na wygodnym krześle, w przytulnym pomieszczeniu. Co z tego, że wykonując zawód, o którym ma się blade pojęcie i który w gruncie rzeczy męczy i rodzi frustrację.

Mnie zastanawia tylko, ile czasu musi minąć, żeby podobny sposób myślenia uległ zmianie, która pomoże tym mniej i tym bardziej zainteresowanym. Popularną zabawę, związaną z typowaniem pozostawiam Szanownym Czytelnikom, jako jedną z propozycji na długie zimowe wieczory.

Odcinek 1. Nauczyciel - powołanie, czy zawód?
Odcinek 2. Syf
Odcinek 3. Nie ma jak szkoła
Odcinek 4. Pochwała lenistwa i nudy
Odcinek 5. Krótko o piciu i ogłupianiu
Odcinek 6. O mękach słuchania (niektórych)
Odcinek 7. Zalety porannego piwa (bezalkoholowego)
Odcinek 8. O zwycięskich porażkach
Odcinek 9. O piosenkach refleksyjno - okołopatriotycznych
Odcinek 10. Lato jeszcze trwa...
Odcinek 11. Koniec świata
Odcinek 12. Dopalacze złe i dobre
Odcinek 13. Taka jest prawda
Odcinek 14. O przesładzaniu

« poprzednia		następna »