Ocena użytkowników: / 3
SłabyŚwietny 

Religia zawzsze kojarzyła mi się z czymś intymnym, sprawą, którą kolektywnie zajmować się nie można. Wszelkiej maści pustelnicy, mistycy, mistrzowie duchowi osiągali zawsze pełnię kontaktu z siłami wyższymi indywidualnie. Przeciwieństwem tego miał być komunizm, który, gdyby tylko dał radę, wszystkim pozaglądałby do tyłka. Wygląda na to, że jedynie niesłuszny system, ze swoją wiecowością wciąż tkwi w umysłach wielu rodaków.

wydawało mi się, że beatyfikacja papieża jest jednym z przeżyć intymnych. Ot, chwila radości, czy wzruszenia ale niekoniecznie wśród setek, czy tysięcy dla setek i tysięcy. Jeżeli już to w ścisłym gronie rodziny, czy bliższych znajomych. Zrobił się jednak, jak zwykle zresztą, festyn. Tandetny festyn, nad którym papież, jako człowiek skromny i pokorny, pewnie by się ulitował (ks. Boniecki w wypowiedzi dla RMF FM w przeddzień beatyf. podkreślał, że papież z niechęcią a nawet przykrością odsłaniał swoje pomniki). 

I tak od zawsze - liczy się entuzjazm, idea, co z tego, że zupełnie nieprzemyślana. Klęczą, to i ja klęknę, chociaż nie mam ochoty. Cholera wie, co może się stać jak nie klęknę. Oblicze tego, co się działo przy okazji beatyfikacji dobrze ilustruje papież Polak śpiewający Barkę - fałszujący zupełnie nie po chrześcijańsku, czyli niemiłosiernie (papieżowi Polakowi żart by sie spodobał, bowiem miał wyszukane poczucie humoru! - przyp. red.). To drobiazg, który błogosławionemu oczywiście wybaczamy, ale oprócz tego, że nieźle ilustruje, że Jan Paweł II idealny ani święty nie był, ilustruje też niestety podejście do sprawy wielu wiernych - idziemy za żywioł, machamy, krzyczymy, zawodzimy - mniejsza, że nikt do końca nie wie, czemu to ma służyć. No więc patrzyłem na te wszystkie telebimy, okna powyklejane chorągiewkami i powycinanymi z gazet portretami papieża i myślałem o słowach ks. Tischnera, który mówił, że problemem wielu Polaków jest to, że są świątobliwi, a nie religijni.

Kilka dni przed uroczystościami beatyf. rozmawiałem ze znajomym z niewielkiego miasta. Mimochodem dowiedziałem się, że pieniędzy na kulturę, czy promocję w urzędzie miejskim praktycznie nie ma, bo budżet pochłonęła obsługa mszy św. z telebimami i innego tego typu szykanami. I pomyślałem sobie o tysiącach polskich miast i miasteczek, które, mimo mantrycznie powtarzanych słów o kryzysie, który przetacza się także przez Polskę, wykładały od kilkunastu tysięcy złotych (boję się pomysleć o górnej granicy) na uroczystości beatyf., z dużymi telewizorami, scenami, podestami, itp. I pomyślałem sobie o Janie Pawle II, literacie, człowieku kultury, estecie. Dla tego typu ludzi, od wieków nic sie nie zmienia - najwazniejszym i najtrwalszym pomnikiem jest zapisana myśl, wiersz, obraz czy symfonia.

Może w tym właśnie kontekście warto o papieżu i jego przesłaniu pomyśleć, kiedy kolejni włodarze zdecydują się na następny świątobliwy festyn.

Tomek Staszczyk

Odcinek 1. Nauczyciel - powołanie, czy zawód?
Odcinek 2. Syf
Odcinek 3. Nie ma jak szkoła
Odcinek 4. Pochwała lenistwa i nudy
Odcinek 5. Krótko o piciu i ogłupianiu
Odcinek 6. O mękach słuchania (niektórych)
Odcinek 7. Zalety porannego piwa (bezalkoholowego)
Odcinek 8. O zwycięskich porażkach
Odcinek 9. O piosenkach refleksyjno - okołopatriotycznych
Odcinek 10. Lato jeszcze trwa...
Odcinek 11. Koniec świata
Odcinek 12. Dopalacze złe i dobre
Odcinek 13. Taka jest prawda
Odcinek 14. O przesładzaniu
Odcinek 15. Ciepła posadka
Odcinek 16. Rehabilitacja jaj
Odcinek 17. O klątwie martyrologią zwanej
Odcinek 18. Dwa upadki
Odcinek 19. Ważne dylematy
Odcinek 20. O tym, że niekoniecznie trzeba mieć dzieci
Odcinek 21. Sposoby oczekiwania na wiosnę
Odcinek 22. Media (kiepsko) rządzą
Odcinek 23. Motokretyni i nie tylko
Odcinek 24. O szkolnym ogłupianiu
Odcinek 25. O paradoksie

« poprzednia		następna »