Ocena użytkowników: / 7
SłabyŚwietny 

Kolejny wypadek, kolejne dwie osoby nie żyją. Tego typu tragiczne wydarzenia często mają ten sam prolog: motokretyn w swoim pojeździe rozpędza się do prędkości średnio 150 km/h i w ten sposób usiłuje poruszać się po naszych, pożal się boże, drogach krajowych, nie wspominając o gminnych klepiskach. Nie trzeba wyobraźni wizjonera, żeby domysleć się, co dzieje się, gdy motokretyn traci panowanie nad kierownicą, a z naprzeciwka wyłania się inny uzytkownik drogi.

Kiedy słyszę, że zginął kolejny motokretyn, który skończył na przydrożnym drzewie, odczuwam rodzaj ulgi. Kalkuluję prosto: motokretyn prędzej czy później zginie, pozostaje kwestia, czy spowoduje kolejne nieszczęście (czytaj: spowoduje śmierć niewinnej osoby), czy dołączy do armii motokretynów w stanie wiecznego spoczynku sam.

Motokretynów niestety wciąż nie brakuje i tak szybko nie znikną. Także za sprawą swoich rodziców, którzy coraz częściej rozumu i wyobraźni mają jeszcze mniej od swoich pociech. Wiem, o czym mówię, bo zdarzyło mi się pracować w szkole. Wzywało się rodzica dziecka, które stwarzało problemy, po czym okazywało się, że najpoważniejszym przypadkiem, często nieuleczalnym, jest sam rodzic.

A wielu rodziców często udowadnia swoją miłość do pociech szybkimi samochodami do bicia rekordów prędkości (i nie tylko), wiatrówkami, z pomocą których z powodzeniem mozna wybić oko, ewentualnie zranić, czy innymi "zabawkami", typu quad. Boję się tylko, że z czasem będzie się robić coraz gorzej, bo rodzin, dla których priorytetami (od których zależy szacunek otoczenia i ogólny statut społeczny) są kolejne gadżety, będzie przybywało.

Wczoraj spotkałem kilku motokretynów, kiedy asfaltową drogą szedłem na spacer do lasu. Wszedłem w las i zachciało mi się zwiać i, mimo wszystko, w dalszym ciągu dzielić drogę z motokretynami. Bo nie był to las tylko wysypisko śmieci. Rzygać się zachciało i po raz kolejny przyszła refleksja, że Polak w oczach niektórych zachodnich nacji to słusznie mentalny parias i barbarzyńca. Wciąż nie brakuje przecież tych, dla których szczytem szyku jest szybki samochód, sprytu - oszczędność rzędu 10-15 złotych miesięcznie, którą to kwotę zyskuje się, wywożąc śmieci do pobliskiego lasu, a dumy obsrane chodniki, bo usunięcie odchodów własnego psa jest poniżającym obciachem, którego sąsiad przy okazji nie omieszka wyśmiać. 

Smutne.

Tomek Staszczyk

Odcinek 1. Nauczyciel - powołanie, czy zawód?
Odcinek 2. Syf
Odcinek 3. Nie ma jak szkoła
Odcinek 4. Pochwała lenistwa i nudy
Odcinek 5. Krótko o piciu i ogłupianiu
Odcinek 6. O mękach słuchania (niektórych)
Odcinek 7. Zalety porannego piwa (bezalkoholowego)
Odcinek 8. O zwycięskich porażkach
Odcinek 9. O piosenkach refleksyjno - okołopatriotycznych
Odcinek 10. Lato jeszcze trwa...
Odcinek 11. Koniec świata
Odcinek 12. Dopalacze złe i dobre
Odcinek 13. Taka jest prawda
Odcinek 14. O przesładzaniu
Odcinek 15. Ciepła posadka
Odcinek 16. Rehabilitacja jaj
Odcinek 17. O klątwie martyrologią zwanej
Odcinek 18. Dwa upadki
Odcinek 19. Ważne dylematy
Odcinek 20. O tym, że niekoniecznie trzeba mieć dzieci
Odcinek 21. Sposoby oczekiwania na wiosnę
Odcinek 22. Media (kiepsko) rządzą

« poprzednia		następna »