Ocena użytkowników: / 6
SłabyŚwietny 

"Mowa, wedle mego smaku, to mowa naturalna i prosta, tak na papierze, jak w ustach; soczysta i energiczna, zwięzła i krótka, nie tyle wymuskana i misterna, co jędrna i krzepka" - pisał w jednym ze swoich esejów Montaigne i miał rację. Już Starożytni Grecy wiedzieli, że bez przyswojenia retoryki - sztuki przemawiania - niewiele zdziała polityk, filozof czy inny przywódca. Nieskoordynowany bełkot, brak umiejętności klarownego wyrażania myśli, krótkiego i dosadnego, męczy i dręczy słuchacza. A wielu polityków, działaczy, czy takich, co muszą występować publicznie, po prostu słuchacza morduje. Wielu z nich często zwołuje kilka osób i koniecznie chce coś powiedzieć. Często chodzi o polityczne morderstwo konkurencji, co najczęściej kończy się żenującej jakości oratorskim harkiri. Mówca dwoi się i troi, bardzo chce, żeby to, co mówi cięło jak ironia, błyszczało jak dobra riposta, olśniewało, jak trafna sentencja. Zwykle zostaje jednak nieskoordydowany słowotok i dezorientacja słuchaczy. Trudno zrozumieć, dlaczego prawo do okradania nas z cennych minut czy godzin dajemy bałkocącym aktywistom wszelkiej maści.

Nikt kto szanuje swój i cudzy czas, chcąc pożyczyć stówę, nie powie przecież do kolegi: Mam różnych znajomych ale wiem także, że nasza zażyłość to coś wyjątkowego. Znamy się lata całe i wiem, że mogę na ciebie liczyć. Wiem także, że w tym przypadku nie mogę liczyć na innych znajomych, bo taka jest kolej rzeczy. Moja prośba bazuje na wzajemnym zaufaniu, jakie do siebie żywimy. Wiem, że to, o co proszę będzie wymagało dłuższej lub krótszej chwili zastanowienia, ponieważ wiem, że chcę niemało. Zechciej proszę przemyśleć, czy nie zechciałbyś pożyczyć mi stu złotych?

A spróbuj Czytelniku płci pięknej inaczej, zwrócić na siebie uwagę przedstawicielki płci pięknej właściwie, w kawiarni mową taką oto: Droga pani, siedząc w tym lokalu gastronomicznym i przygladąjąc się pani dłuższy czas pomyślałem, że nie mogę pozostać obojętny, ponieważ pani wydaje mi się być osobą urodziwą i miłą. Pani aparycja przykuwa uwagę. Pani nogi robią na mnie kolosalne wrażenie, włosy koloru słomy są zabójcze. Między nami, kto wie!, może zrodzić się sympatia, wzajemna życzliwość. Ale to wszystko może zajść dalej niż teraz możemy to przewidzieć. To może być początek bliższej znajomości, przyjaźni, może także, niełatwo o tym mówić!, uczucia. Cudna nieznajoma, to co może się stać.... I tak dalej.

Mnóstwo czasu wielu z nas zaoszczędziłoby, gdyby niektórzy uprzedzali uczciwie, że chcą coś ważnego powiedzieć, a nie po prostu pogadać.

Odcinek 1. Nauczyciel - powołanie, czy zawód?
Odcinek 2. Syf
Odcinek 3. Nie ma jak szkoła
Odcinek 4. Pochwała lenistwa i nudy
Odcinek 5. Krótko o piciu i ogłupianiu

« poprzednia		następna »