Ocena użytkowników: / 6
SłabyŚwietny 

Lenistwo i nuda to hasła, na dźwięk których oświecony Europejczyk zaczyna odczuwać wyraźny niepokój. Zresztą, nie ma nawet czasu na jego odczuwanie. Tyle do zrobienia, wciąż brakuje godzin! Jaka nuda, gdzie lenistwo?! Nie wspominam naturalnie o tym, że jedno i drugie jest gremialnie potępiane, bo przecież temu, kto nie ma zajęcia znajdzie je diabeł, czy coś w tym stylu. Tak się składa, że z autopsji znam małomiasteczkową mentalność. Tam ktoś, kto poprzestaje na małym i przez to nie stawia domów wielkości hangaru dla samolotu pasażerskiego, regularnie nie zmienia płytek w łazience i nie kupuje wielu gadżetów, które po dwóch tygodniach lądują w piwnicy skazany jest na pogardę i towarzyską banicję. I w drugą stronę: dobry, znaczy tam "robotny", pracowity. Jak kiedyś będziecie trochę dłużej na nieco bardziej prowincjonalnej prowincji to jest duża szansa, że usłyszycie charakterystykę typu: to bardzo porządny człowiek, bardzo pracowity!

Ogłupieni przez coraz głupszy świat nie zdajemy sobie sprawy, jak ważna jest nuda i lenistwo. Oczywiście dla umysłów w odpowiednim stopniu kreatywnych, które pracując muszą używać szarych komórek. Pominę tu aspekt medyczny sprawy, chociaż z tego, co wiem specjaliści zgadzają się, że pełną rekreację fizyczną i psychiczną zapewnimy sobie dwutygodniowym urlopem w jakimś sympatycznym miejscu. Nie przypadkiem mądrzy, wierni tradycji Żydzi przestrzegają szabasu - wiedzą, że doba lenistwa tygodniowo jest dla higieny fizycznej i umysłowej po prostu konieczna.

Inna sparawa to praca artystyczna. Ta z nudów i lenistwa często po prostu wyrasta. Jakoś nie wyobrażam sobie Chopina komponującego po 8 godzinach spędzonych w biurze, Haszka piszącego Szwejka po 10 godzinach w rzeźni, czy Picassa nad Masakrą w Korei, malujacego po godzinach spędzonych w roli kierowcy taksówki. Praca twórcy wymaga czasu, w którym ten ostatni zbiera materiały, doznania, wrażenia, obserwuje i się nudzi. Dlatego dla postronnych obserwatorów to często nierób i hołota. Ale coś za coś. Balzaka, Dostojewskuego, Haszka, Witkacego, Van Gogha, Gaugina, Beethovena, Mozarta i wielu innych zawdzięczamy armii wierzycieli, matek, sióstr, braci, którzy radzi nie radzi utrzymywali jednego z drugim artystę przy życiu.

Żeby coś ciekawego napisać, zagrać, namalować potrzeba czasu na gapienie się w sufit, niebo, czy oczy ślicznej panienki. Niewdzęczna jest robota artysty! Publika od uwielbienia szybko przechodzi do niechęci, często w ogóle zapomina. A jeszcze najlepiej byłoby, gdyby arcydzieła powstawały w trzy godziny, w niedzielę, po poobiedniej drzemce.

Po co to wszystko piszę? Kiedy spacerując w nadmorskiej miejscowości zobaczycie siedzącego na molo grajka, panienkę malującą portrety na zamówienie, czy rzeźbiarza sprzedającego swoje świątki, dajcie im w miarę mozliwości zarobić, a i żebrzącemu grosza nie żałujcie i zadumajcie się między piwkiem a frytkami: może właśnie minęliście kolejnego Norwida, Cervantesa, czy innego Modiglianiego.

Tomek Staszczyk

P.S. Z okazji wakacji najlepsze życzenia odświeżającej nudy i wybujałegto lenistwa! Podobieństwo autora tekstu do osobnika na zdjęciu jest niezamierzone i zupełnie przypadkowe.

Odcinek 1. Nauczyciel - powołanie, czy zawód?
Odcinek 2. Syf
Odcinek 3. Nie ma jak szkoła

« poprzednia		następna »