Ocena użytkowników: / 1
SłabyŚwietny 

Rozmowa z Arkadiuszem Pacholskim, część 6

dziennik-wielkopolski.pl: Po kilku tomach esejów zdecydowałeś się na wydanie zbioru opowiadań "Lśnienie nad głębiną".

Arkadiusz Pacholski: Zawsze chciałem pisać prozę, którą zresztą debiutowałem. W 1986 roku w "Południowej Wielkopolsce" ukazało się moje opowiadanie. Eseje były czystym przypadkiem. Musiałem sobie pewne sprawy uporządkować w głowie. Pomyślałem, że eseje mi w tym pomogą. I zostałem przy tym gatunku przez kilka następnych lat. To jednak nie zmienia faktu, że zawsze chciałem być powieściopisarzem.

dziennik: Tematem przewodnim tomu jest miłość, czy bardziej precyzyjnie, relacje między mężczyznami i kobietami. Wydaje się, że Uczucie, jeżeli w ogóle można o nim w przypadku tych tekstów mówić, jest siłą fatalną.

A.P.: Książka jest bardziej o szukaniu miłości, a tak naprawdę uciekaniu przed nią. Bohaterami tych opowiadań są osoby, które dziś zwykło się nazywać singlami. To ludzie, którzy mogliby kochać, ale nie chcą. Wyszukują sobie powody, dla ktorych miłość odtrącają. Interesuje ich nie tyle miłość, co miłostki.

dziennik: Dla mnie "Bankiet w pałacu" czy "Przerwa w podróży" to historie ludzi, którzy dając jakąś namiastkę miłości, więcej niszczą, niż budują, ale miłości desperacko poszukują.

A.P.: Większość z nich jest sama z wyboru. Znajdują przeróżne wymówki, żeby ten wybór usprawiedliwić. Utwierdzają się w przekonaniu, że w przeszłości czegoś nie chcieli, a teraz jest już za późno. 

dziennik: Podzieliłbym bohaterów tomu na dwie grupy. W jednej z nich należałoby umieścić tych, dla których miłość kończy się na dobrą sprawę na przygodzie i tych, których ci ostatni podobnym podejściem krzywdzą. Przychodzi mi na myśl hostoria z "Przerwy w podróży".

A.P.: No właśnie: mężczyzna Zatrzymuje się, poznaje miłą dziewczynę, która pasowałaby mu pod każdym względem, ale ucieka od niej, tłumacząc sobie tę decyzję na wiele róznych sposobów.

dziennik: Sytuacja z "Prochu i pyłu": dojrzały mężczyzna ociera się o obłęd, gdy dowiaduje się, że kochankiem obiektu jego wzdychań był nieopierzony młokos, który związek z dojrzałą kobietą traktował, jak niezobowiązującą zabawę.

A.P.: Budzi się w nim normalna zazdrość. To, o czym on marzył, dostał ktoś inny. Samo życie.

dziennik: Czy któraś z tych historii wydarzyła się naprawdę?

A.P.: To wymyślone historie, ale zainspirowane w jakimś stopniu prawdziwymi wydarzeniami.

dziennik: Jak po latach oceniasz swój beletrystyczny debiut?

A.P.: Bardzo krytycznie. Raz w życiu zrobiłem to, czego żaden artysta robić nie powinien - naśladowałem kogoś innego. W tym przypadku był to mój ulubiony pisarz, Iwan Bunin. Napisałem te opowiadania jego językiem. Świat i literatura poszły jednak naprzód i okazało się, że pisanie w taki sposób nie ma sensu.

dziennik: Mnie drażni język, którym mówią wszyscy bohaterowie: nienaganną polszczyzną, w kórej nie ma miejsa na zająknięcie, pauzę, czy choćby składniowe ubytki.

A.P.: Na tym też polega jeden z błędów, jakie popełniłem. Dziś użyłbym języka mówionego.

Część 1. Oczy czarne
Rozmowa z Arkadiuszem Pacholskim, część I
Część 2. Katedra Świętego Mikołaja
Rozmowa z Arkadiuszem Pacholskim, część II
Część 3. Kufer pewnej wygnanki
Rozmowa z Arkadiuszem Pacholskim, część III
Część 4. Krajobraz z czerwonym słońcem
Rozmowa z Arkadiuszem Pacholskim, część IV
Część 5. Domowe zapasy
Rozmowa z Arkadiuszem Pacholskim, część V
Część 6. Zdrada

« poprzednia		następna »