Ocena użytkowników: / 3
SłabyŚwietny 

Kilka dni temu znikł. Cicho, bez uprzedzenia i podstępnie. Wynieśli, nie mówiąc nic. Krzyż, który podzielił Polaków, znalazł się w kaplicy Pałacu Prezydenckiego. Część polityków odetchnęła z ulgą, lecz u drugiej sytuacja wywołała moralne mdłości. Obie strony zapomniały o tym, po co i dlaczego krzyż został postawiony i co jest naganne, wykorzystały istniejący podział dla własnych interesów, zapominając, że posługują się symbolem religijnym.

Pozwolę sobie, mam nadzieję, że z lekką ironią spojrzeć na całe zajście. Dlaczego z ironią spytacie? Otóż nie pozostaje nic innego, bo cała sytuacją stała się farsą, przekroczyła granice dobrego smaku. Z każdej strony.

Zacznijmy od spodu, czyli grupy zapaleńców, którzy niczym mistrzowie surwiwalu, przetrwali na Krakowskim Przedmieściu kilka tygodni, bez łazienek, toalet i o ile mnie pamięć nie myli, bez miejsc, gdzie za rozsądną cenę można byłoby coś zjeść. Warszawa, jak wiadomo, do najtańszych nie należy. Umiejętności przetrwania w trudnych warunkach to nie wszystko. Ci ludzie, gdy tylko nadarzyła się okazja, wykrzykiwali przykre dla reszty społeczeństwa hasła. Nośne, uniwersalne ale i obraźliwe stwierdzenie, że "tu jest Polska" miało zdaje się podkreślać, iż prawdziwi Polacy to wyłącznie Ci, którzy łączą się nimi. Trzymając w rękach flagi z symbolem kotwicy AK, Solidarnościowe V, pokazywali i nadal pokazują swoją zaciekłość i jednoznaczne poglądy. Skąd związek z Armią Krajową, Solidarnością? Do tej pory jest to dla mnie niezrozumiałe, uznaję to za nadużycie i próbę przewłaszczenia.

Tymczasem pojawiła się druga grupa. Wśród nich człowiek przebrany za Elvisa Presleya, pozdrawiający z okien "domu bez kantów" ktoś w przebraniu papieża. Do dzisiaj mam przed oczami obrazek, jak jeden z prowadzących fakty zawiesił głos, gdy zobaczył, że Elvis podąża pod krzyż. Poza wyraźnym postaciami byli też przeciętni, zwyczajnie wyglądający ludzie, którym sytuacja się nie podoba. Do nich dołączali nieśmiałe politycy, z których można pogratulować odwagi Januszowi Palikotowi. Palikot, słynący z odważnych wypowiedzi i dość często obrazujący swoje poglądy niewybrednymi gadżetami, nazwał stojący przed Pałacem Prezydenckim krzyż, meblem.

Z całego zgromadzenia daje się jeszcze zauważyć, o ile bardziej trafnym nie byłoby określenie nie zauważyć, grupę rządzących. Ani PO, wyłączając Palikota, ani PSL nie wdawali się zbyt ochoczo w dyskusje na temat krzyża. Dopiszę tu z nieśmiałością jeszcze hierarchów katolickich, którzy ku mojemu zdziwieniu stwierdzili niemal jednogłośnie, że krzyż to nie ich problem, że to nie oni rozpętali całe zamieszanie i że w zasadzie nie mają w tej sprawie nic do zrobienia. Przypomina mi się scena, gdzie obrońcy krzyża odprawiali egzorcyzmy nad księdzem, podczas próby przeniesienia krzyża. Wierni okazali nieposłuszeństwo hierarchii, jednocześnie nie otrzymując, zasłużonej w moim mniemaniu, kary.

Tymczasem my Polacy, zagubieni w codziennej gonitwie, wierzący i niewierzący, bardziej lub mniej zaangażowani w parapolityczne niesnaski, zostaliśmy w zajście automatycznie wmieszani. W tej materii trudno będzie zająć pozycję neutralną, bo wiara przeplotła się zbyt mocno z polityką. Część wspólna tych dwóch światów, miast być jak najmniejsza, była dominująca. Zupełnie niepotrzebne skrzyżowanie.

Poprzednie:
Konglomerat iluzji

« poprzednia		następna »