Ocena użytkowników: / 1
SłabyŚwietny 

Wyspa Ruhnu

Dawno nie odwiedzałem Estonii, kraju który tak bardzo polubiłem za jego mieszkańców, no i saunę w każdym porcie. Czym dalej zawieje nas na północ, tym czeka więcej atrakcji. Do niesamowitej magii sauny nie musiałem się długo przekonywać. Ale dzisiaj nie o tym. Wróćmy do Estonii, kraju bardzo ciekawego.

Niedawno odkryliśmy niesamowitą wyspę na środku Zatoki Ryskiej. Wyspę o wdzięcznej nawie Ruhnu. Na niespełna 12 kilometrach kwadratowych mieszka 60 osób. Po wyjściu na brzeg i po minięciu pierwszego znaku drogowego miejsce ochrzciliśmy mianem wyspy z jedną drogą. I dosłownie tak było. Przez środek wyspy prowadziła jedyna asfaltowa droga. Potem było już tylko ciekawiej. Nie minęło 5 minut a ktoś krzyknął że widzi nogi wystające z rowu. Wszyscy pobiegliśmy w miejsce, gdzie z ziemi wystawała połowa motocykla i dwa kalosze. Rzuciliśmy się na ratunek! Sam osobiście zabrałem się za wyciąganie motocyklisty za kalosze. Zaparłem się ile miałem tylko siły... wylądowałem po drugiej stronie drogi z pięknym czarnym gumowym butem w dłoni. W piachu nadal została noga, która okazała się drewnianym patykiem. No i wtedy doznaliśmy olśnienia, a dokładniej zobaczyliśmy tabliczkę informującą o wypadku, który wydarzył się, ale 8 lat temu, a to niczym pomnik ma o tym przypominać. Bardzo dosłowna przestroga. Chwila ciszy i idziemy dalej.
Od strony portu nadjechała ciężarówka. Długo się nie zastanawiając nasza koleżanka przebiega na drugą stronę ulicy oznajmiając, że dalej jedziemy auto-stopem. Za minutę siedzieliśmy już na pace furgonetki, razem z kilkoma już jadącymi nią osobami. Zdążyliśmy się przywitać, a już trzeba było wysiadać – koniec drogi, która ma niecałe 3,5 kilometra. Na wyspie odnaleźliśmy sklep, dwa konie, dwa kościoły: nowy i stary, latarnie morską i całe kolonie ślimaków. Po zwiedzaniu wyspy z mapą w ręku (tak, nabyliśmy mapę mimo tego, że była to wyspa z jedną droga mierzącą 3,5 kilometra), udaliśmy się z powrotem do portu. I tym razem nie obyło się bez jazdy samochodem jednego z 60 mieszkańców wyspy. Był to samochód pięcioosobowy. Nas była szóstka plus siódmy kierowca. Estończyk nie widział przeciwwskazań, w końcu bagażnik miał duży. Tak dojechaliśmy do portu, wysiedliśmy, a nasz kierowca odjechał z powrotem w stronę miasteczka. To się nazywa bezinteresowność. Nic, trzeba płynąć dalej. Cel – Finlandia.

Wyspa Ruchnu zginęła za widnokręgiem, a my z naładowanymi akumulatorami, bez wątpienia dzięki mieszkańcom wyspy, korzystaliśmy z uroków chwilowej poprawy pogody. Leniwie w promieniach słońca dopłynęliśmy do wejścia do cieśniny Muhu Vain, łączącej wody Zatoki Ryskiej z Zatoką Fińską. Prognozy raczej sztormowe, zbliżał się wieczór, więc zdecydowaliśmy się na przycumowanie do przystani promowej w miejscowości Virtsu. Tak naprawdę potem okazało się, że miejscowość Virtsu nie istnieje a jest to jedynie nazwa przystani, z której można było popłynąć na pobliską wyspę po drugiej stronie cieśniny. Noc upłynęła dość nerwowo. Zapowiadany sztormowy wiatr stał się faktem, co pewien czas sprawdzaliśmy czy nie odpływamy razem z pomostem i czy liny trzymają. Wyjście zaplanowaliśmy na 5 rano, kiedy miało zrobić się jasno, a wiatr słabszy. Jednym z powodów, dla których nie chcieliśmy przechodzić przez cieśninę Muhu Vain nocą, był fakt posiadania mało dokładnej rosyjskiej mapy. No nic, 5 rano -  pobudka. Nawet nie miałem sumienia budzić załogi: wiało mocno, a do tego zaczął padać deszcz. Decyzja – poczekamy jeszcze kilka godzin na rozwój wydarzeń. W końcu pod osłoną chmur ruszyliśmy na podbój przejścia. Wiatr 7 w skali beauforta, fala, ale humory dopisywały. Płynęliśmy żwawo pod dość okrojonymi żaglami, a łódka kolejny raz zaskakiwała swoją zwinnością. No tak, ale pływanie pływaniem, a tu niepostrzeżenie wszyscy zrobili się głodni. Co tu robić, trzeba coś ugotować. Zaproponowałem naleśniki, moja dzielna załoga choć z niedowierzaniem, wyraziła wielką aprobatę. To do dzieła. Garnek raz. Szklanka mąki. Szklanka mleka. Jajko. Cukier. Sól. Wszystko dokładnie wymieszać. Z tym nie było problemów. W środku w jachcie tak bujało, że wystarczyło uważać żeby się nie wylało, a mieszanie pozostawić falom. Teraz tylko usmażyć nasz obiad. No i tu  fale okazały się pomocne, tak bujały łódką, że pomagały w sprawnym przerzucaniu naleśników na patelni. Bilans obiadowy ukształtował się następująco: po 5 naleśników na głowę plus jeden do podziału na wszystkich i trochę ciasta porozlewanego tu i tam. 

Wieczorem odnotowaliśmy w dzienniku kolejny sukces nawigacyjny. Byliśmy już w Zatoce Fińskiej. Niebo zasnuło się purpurowymi chmurami. Czerwony zachód słońca prognozuje wietrzną pogodę. Czekała nas ciężka noc w drodze do Finlandii.         

Kapitan Jachtowy Bartłomiej Czarciński

Część 1: W trakcie szukania lądów mi nieznanych
Część 2: List w butelce

« poprzednia		następna »