Wśród wytwornych dam, elit oraz słynnych prostytutek siedemnastowiecznego Londynu, jedna wyjątkowa osoba - Elizabeth Barry - zapisała się złotymi zgłoskami. Świat wysokich londyńskich rodów i ulica bardzo często mieszały się ze sobą. Tylko tutaj kobiety łatwych obyczajów miały swoje fankluby wśród arystokracji, która kiedy tylko mogła trwoniła fortuny na Covent Garden w popularnych, niczym dzisiejsze bary, Coffee House’ach, zapewniających uciechy dla najwybredniejszych. Tutaj przestępcy stawali się głównym tematem gazet i rozmów na książęcych salonach. Dla znudzonych monotonią życia, w pełnych przepychu Country House’ach, Londyn był miejscem tętniącym rozrywką, świat ulicy bratał się z wysoką kulturą.

Jedną z największych aktorek londyńskich scen okresu restauracji była wspomniana Elizabeth Barry. Nisko urodzona, zadebiutowała na scenie w 1674 roku, w wieku lat szesnastu. Jej pierwszy występ był tragiczny, uznana za kompletne beztalencie uciekła z teatru. I być może już nigdy nie powróciłaby, gdyby nie zakład pomiędzy Lordem Rochesterem a jego przyjacielem. Utracjusz i poeta, libertyn i trawiony przez syfilis anarchista założył się, że wzmożonym wysiłkiem, ciężką pracą i godzinnymi lekcjami zamieni brzydkie kaczątko w scenicznego łabędzia. Przez sześć miesięcy Rochester pracował z Elizabeth, zamieniając beztalencie w dojrzale "sceniczne zwierzę" - tak wspaniałe, że ówczesny aktor i reżyser Thomas Betterton wspomina:

„...(Elizabeth) potrafiła nie tylko wydobyć całą paletę emocji, uchwycić ogromną gamę ludzkiego głosu, ale także przedstawić pasje i zaangażowanie tak prawdziwe, że nieporównywalne z niczym wcześniej”.

Publiczność, która jeszcze kilka miesięcy wcześniej obrzuciła Elizabeth wyzwiskami, teraz przyjęła ją z zachwytem, a ówcześni krytycy określili ją, jako „niepowtarzalną”.

Jeśli jednak na scenie Barry stała się ozdobą swojej profesji, tak poza nią niewiele uczyniła, żeby poprawić swój wizerunek. Jeszcze przed rozpoczęciem kariery, jako urodzona w biednej rodzinie pomagała sobie na szczeblach kariery w bezwzględny sposób. Często była opisywana jako „najpiękniejsza kobieta na scenie i najbrzydsza poza nią”. Jej brak wrażliwości był bezprzykładny. Tom Browne, także aktor i wieloletni kochanek, w swoich pamiętnikach stwierdza:

„Jeśli spędziłeś z nią namiętną noc nie rozpozna Cię rano, chyba że będziesz miał pięć funtów na podorędziu”.

Często, królowa londyńskich scen wpadała w złość, a jej niewyparzony język znany był aż po Hampstead Heath. Pewnego razu doszło do kłótni pomiędzy Elizabeth a jej rywalką sceniczną, Betty Boutel, o haftowany szal. Kiedy chwilę później, na scenie aktorka z wściekłością wypowiedziała linię sztuki The Rival Queens: „Gin wiedźmo, giń i wszystko, co złe z Tobą” pchnęła nożem tak mocno, że przebiła kostium raniąc dotkliwie rywalkę.

Związek Lorda Rochester z Elizabeth także nie należał do spokojnych. Para miała dziecko, które, nie należący do zwolenników rodzinnego życia Rochester, był zmuszony odebrać ze względu na nocny tryb życia Elizabeth. W jednym ze swoich listów pisał:

„Nie możliwym jest dla mnie przeklinać Cię, aczkolwiek pozwól mi samego siebie pożałować, co jest największym komplementem jakim mnie kiedykolwiek obdarzyłaś”.

Mrs Barry w sposób unikatowy łączyła swoje nocne życie z wyjątkowymi kreacjami scenicznymi. Dostarczając prasie nieustannych tematów w postaci obyczajowych skandali i wspaniałych aktorskich kreacji. Ostatecznie po długiej i pełnej sukcesów karierze przeszła na emeryturę, do końca niezamężna, ostatnie lata życia spędziła na wsi w Acton, gdzie zmarła.

Dodaj komentarz

Imię (obowiązkowe)

Odśwież

Wyślij

Skasuj