Ocena użytkowników: / 3
SłabyŚwietny 

Cywilizowany świat zmierza do wyraźnego ograniczenia ruchu samochodowego w miastach i stawia na komunikację miejską. Nic dziwnego - miasta oddychają spalinami, są regularnie zakorkowane, hałas staje się nie do zniesienia, nie mówiąc o braku miejsc parkingowych i tym, że przejście na pasach staje się ryzykowną sztuką. 

W takim na przykład Kaliszu problem jest coraz większy, a robi się wiele, żeby było gorzej. Zamiast promować komunikację miejską, jako tę najtańszą, najbardziej uprzywilejowaną i najwygodniejszą, podnosi się ceny biletów, autobusy trzymają się rozkładów jazdy tylko w granicach jako takiej przyzwoitości, a i komfort przejazdu bywa dyskusyjny. Mówi się za to głośno o potrzebie tworzenia nowych miejsc parkingowych, co jest oczywistym przejawem atawizmu. Kalisz jest miastem niewielkim, dróg przybywa w umiarkowanym tempie, a w centrum, które cudownie się nie rozrośnie, samochodów przybywa.

Powietrze w centrum Kalisza jest niepokojąco zanieczyszczone, co sygnalizowały wyraźnie władze miasta. Szlag mnie trafia, jak słyszę o potrzebie tworzenia nowych miejsc parkingowych. Może warto wysilić się nieco i pomyśleć o kampanii na rzecz ograniczenia ruchu smrodzących na potęgę złomów, sprowadzanych hurtowo zza zachodniej granicy. Może warto przekonywać, że przejechanie pięciuset metrów z domu do pracy, po to tylko, by błysnąć przed znajomymi, nie jest szczytem szyku. Warto wprowadzać modę na, o ile to tylko możliwe, unikanie uruchamiania samochodów, których użytkowanie jest często nieuzasadnione, niezdrowe, nieekonomiczne, nie wspominając o tym, że odbiera komfort wszystkim użytkownikom ulic.

Problem tkwi bowiem w polskiej mentalności. Znajomy wójt, o ile tylko pozwala na to pogoda, wsiada - w marynarce, koszuli, bywa, że garniturze - na rower i w ten sposób dojeżdża do pracy. Z życzliwym uśmiechem komentuje głosy dezaprobaty mieszkańców wsi, w której pracuje. Wieś bowiem przekonana jest, że urzędnikowi, co dopiero wójtowi, nie wypada chodzić do pracy per pedes, czy jeździć na rowerze. Podobna mentalność stanowi świetny grunt dla absurdów: znam nieszczęśnika, który dojeżdża do pracy 30 (słownie trzydzieści) metrów. 

Co można zrobić? Oświecać. Cierpliwie ale konsekwentnie. Może warto stać się pionierem w skali kraju, bo warto. Inaczej przestrzeń miejską tworzyć będą przede wszystkim brzydkie blaszane połacie, piesi zaczną przemieszczać się drogami przeznaczonymi dla samochodów (kierowcy coraz częściej blokują chodniki), a my będziemy oddychać powietrzem, które przede wszystkim składać się będzie z substancji toksycznych.

Tomek Staszczyk

« poprzednia		następna »