Ocena użytkowników: / 6
SłabyŚwietny 

Przez cały rok obiecywałem Mareczkowi, że go zabiorę w góry. Wiosna i lato minęły, nadeszła końcówka jesieni i nie było wyjścia, dane słowo musiało stać się ciałem. Pierwszy weekend listopada zapowiadał się słonecznie i ciepło, a że również na wspólną wędrówkę zapowiadali się znajomi z Rzeszowa decyzja mogła być tylko jedna. Jedziemy!!

Po odebraniu Witka i Mańka z krakowskiego dworca PKP ruszyliśmy do Zawoji. Już z daleka przywitała nas przykryta czapą chmur Babia Góra. W planach było wejście na jej masyw w momencie zachodu słońca, a że był wczesny poranek szlak naszej wędrówki śmiało poprowadziliśmy przez Halę Śmietanową i przełęcz Krowiarki. Plan był genialny ale niestety tego dnia nie do zrealizowania. Trzeba przyznać szczerze, że trochę żeśmy w tłuszcz obrośli a i nie bez znaczenia był też fakt, że wędrowała z nami Weronika, Markowa latorośl, dla której wędrówka ta była chrztem bojowym w Beskidach. Tak czy inaczej po dojściu w godzinach popołudniowych na słyną przełęcz Krowiarki, nastąpiła diametralna zmiana planów. Po pierwsze odpuściliśmy zachód słońca na rzecz jego wschodu, a po drugie wcześniejsze zejście do schroniska PTTK na Markowych Szczawinach dawało nam szansę na godną celebrację tradycyjnego wieczorka zapoznawczego. Wieczorek zapoznawczy, który z uwagi na tylko jeden nocleg w górach zmienił się w wieczorek zapoznawczo-pożegnalny, celebrowaliśmy hucznie, aczkolwiek z pewną dozą ostrożności. Wszak następnego dnia czekała nas bardzo wczesna pobudka.

Wstać było tak ciężko, że nawet nie pomagała wizja ujrzenia wschodu słońca. Ale plan to plan i gdybyśmy się go nie trzymali, to trudno by było zobaczyć cokolwiek. Więc klnąc pod nosem na czym świat stoi, potykając się o kamienie, w ciemnościach rozjaśnianych czołówkami, dotarliśmy na przełęcz Brona. Dalej już przy porannym brzasku pięliśmy się w górę na szczyt Babiej Góry, gdzie gromadziły się grupki oczekujących na wschód słońca. Zdążyliśmy w ostatniej chwili. Zaraz po naszym wejściu, na szczyt Diablaka, Helios ruszył złotym rydwanem na swoją codzienną wędrówkę po nieboskłonie. Staliśmy, jak urzeczeni i tylko co chwilę ktoś wzdychał: „Metafizyka w najczystszej postaci”. Po uczczeniu tej „metafizycznej” chwili łykiem nie mniej „metafizycznej” wiśniówki, ruszyliśmy w podróż powrotną do schroniska.

Ale nie!, to jeszcze nie był koniec wyprawy, bo końcem być nie mógł. W schronisku zjedliśmy wspólnie śniadanie i ruszyliśmy dalej, choć już nie wspólnie. Maniek z Witkiem, wrócili na przełęcz Brona z postanowieniem wejścia tegoż dnia jeszcze na Małą Babią Górę zwaną „Cylem”. Z Weroniką i Markiem poszliśmy łatwiejszą trasą, czerwonym szlakiem ciągnącym się stokami masywu Babiej Góry od Markowych Szczawinów do przełęczy Jałowieckiej, gdzie wyznaczone było miejsce połączenia naszych rozczłonkowanych sił. Po małym popasie zeszliśmy do Zawoji, gdzie w dobrych humorach padliśmy sobie w ramiona, żegnając się z sobą, jak i górami.

Mały John

Zdjęcia dzięki uprzejmości strony: http://www.4swiaty.pl

« poprzednia		następna »