na lewa strone

Ocena użytkowników: / 8
SłabyŚwietny 

W najbliższy wtorek, 14 grudnia o godzinie 9.30 w Sądzie Rejonowym w Kaliszu odbędzie się druga rozprawa w sprawie przeciw Krzysztofowi Koszeli – związkowcowi i pracownikowi Kaliskich Linii Autobusowych. Sprawę wniosło trzech członków Zarządu KLA: Piotr Olszewski, Roman Machowiak i Filip Żelazny. Panowie zarządcy poczuli się urażeni publicznymi wypowiedziami Koszeli, który w lokalnych mediach zarzucał kierownictwu KLA działalność na szkodę spółki i miasta (dosłownie w akcie oskarżenia: podniósł niczym nie poparte i pomawiające członków zarządu Spółki twierdzenia o to, że dopuścili się niegospodarności i marnotrawienia publicznych pieniędzy).

Pierwsze posiedzenie sądu w tej sprawie – pojednawcze – skończyło się fiaskiem, ponieważ, jak tłumaczył w rozmowie z dziennikarzem „Głosu Wielkopolskiego” Koszela, ku zdziwieniu sądu Zarząd nie potrafił powiedzieć, czego tak naprawdę oczekuje.
Czego sąd nie mógł wiedzieć (bo też pełnomocnik wnioskodawcy nie potrafił wyartykułować swoich roszczeń), tego my, obserwatorzy kaliskiej rzeczywistości społecznej, możemy się dość pewnie domyślać. Oczekiwania Zarządu KLA wobec Krzysztofa Koszeli wydają się dość jasne: nakłonić do ugięcia niepokorny kark pracownika-związkowca. Posiedzenie pojednawcze zakończyła się fiaskiem, bo nie o kompromis w niej przecież chodzi, a o przywrócenie starego porządku: władza jest od rządzenia a pracownik od wykonywania poleceń, kropka. Wiadomo przecież, że demokracja to fajna rzecz, dopóki nikomu nie przychodzi do głowy brać jej na poważnie. Wówczas należy uderzać śmiało w najmocniejszy punkt słabego (z założenia) przeciwnika – w wolność jego słowa. Zamiast podejmować dialog można przecież zawiązać usta tym, którzy odzywają się bez wywołania do głosu.
W tej sprawie obrażonym zarządcom miejskiej spółki transportowej umyka rzecz znamienna, a mianowicie, że Koszela w swoich wypowiedziach częstokroć prawidłowo prognozował rozwój wypadków w swoim zakładzie pracy. Tak było zwłaszcza, gdy krytykował politykę cenową KLA. W sierpniu tego roku, mówił m.in. o podwyżce ceny biletu na linii 5B (Kalisz – Zbiersk) o 1,20 zł w następujący sposób: zarzynamy kurę, która znosi złote jaja. Co też się wkrótce stało: droższy bilet poskutkował odpływem pasażerów, a rentowna dotąd linia zaczęła przynosić straty. Jesienią KLA ogłosiły likwidację połowy kursów na tej linii. 

W sporze między związkami a zarządem spółki chodzi jednak przede wszystkim o partnerskie, podmiotowe traktowanie szeregowych pracowników KLA  i stojących za nimi związków zawodowych. Od długich miesięcy nie mogą oni doczekać się zreferowania przez władze firmy planów jej transformacji, do jakiej ma dojść w związku z prawdopodobnym połączeniem KLA z PKS-em. To, najwidoczniej, za ciężkie zadanie dla zarządców: zejść do ludzi i wyjaśnić im, jakie losy czekają ich za transformacyjnym zakrętem. Koszela, w imieniu związku, który reprezentuje, upomina się o takie wyjaśnienia od bardzo długiego czasu. Ignorowany przez władze miasta oraz spółki, zwrócił się o ingerencję do opinii publicznej. Na tym, jak wygląda, polega jego wina: nie wykorzystał okazji do tego, by siedzieć cicho.

Jeśli ktoś jeszcze ma wątpliwości co do intencji możnych KLA, to warto zwrócić uwagę na znamienny fakt. Otóż Koszela publicznie wypowiadał się zawsze jako wiceprzewodniczący Zakładowej Organizacji Związku Zawodowego Pracowników Komunikacji Miejskiej w RP. Tymczasem do sądu wpłynął prywatny akt oskarżenia przeciw jego osobie. Zarząd KLA ewidentnie nie ma ochoty na starcie z organizacją związkową (sfederowaną w Forum Związków Zawodowych – trzeciej co do wielkości centrali związkowej w Polsce), w jego interesie leży raczej, jak rzecz ujmuje sam Koszela, zastraszenie i zdyskredytowanie jednej z najaktywniejszych osób działających w KLA na rzecz ochrony praw pracowniczych.
A propos praw pracowniczych: czy nie jest ironią losu, że jednym ze skarżących związkowca jest Filip Żelazny, były radny klubu Prawa i Sprawiedliwości, klubu który szczycił się znakomitymi stosunkami z kaliską „Solidarnością”? Ciekawe też, że ta ostatnia w sprawie Koszeli nie zajęła żadnego stanowiska. Najwyraźniej o prawa pracownicze dużo prościej walczyć wysyłając listy do Prezydenta RP, premiera i wszystkich świętych, broniąc krzyża czy napisu na kaliskim sądzie. To nic nie kosztuje, a z pewnością nie psuje dobrych relacji z władzami kaliskiego przedsiębiorstwa komunikacyjnego, czyli z Urzędem Miasta. Jaka solidarność, taka „Solidarność”!
Prywatny pozew przeciw Koszeli jest de facto atakiem na ideę pracowniczej samorządności, niemal doszczętnie zniszczonej we współczesnej Polsce. Nie spieraj się o racje, po prostu dziel i rządź. Ta stara maksyma od wieków podpowiada różnym możnym zarządcom, mającym kłopoty z opinią publiczną, w jaki sposób spacyfikować niewygodne dla siebie głosy. Jeśli jednak obrażony zarząd KLA ma nadzieję, że uda mu się spacyfikować Koszelę tak, by nie dostrzegła tego jego organizacja związkowa, to niedobrze świadczy o jego umiejętności analizy sytuacji. Może stąd też biorą się bieżące problemy w KLA?

Igor Strapko

Ocena użytkowników: / 4
SłabyŚwietny 

Wyniki wyborów nie są specjalnie zaskakujące. Co prawda w porównaniu z rokiem 2006 na Prezydenta Pęcherza zagłosowało ponad 7 tysięcy wyborców mniej, a na Platformę Obywatelską ponad 2 tysiące więcej, ale nie przyniosło to znaczącego przełomu w lokalnej polityce. Co można z tych rozstrzygnięć zrozumieć i jakie dla przyszłości naszego miasta płyną z tego wnioski?
Nie będzie rewolucji – to dość oczywiste, ale bardzo intensywna kampania i powszechne deklaracje zmian mogły pobudzić apetyt na coś więcej niż zachowanie status quo. Największe zdziwienie w relacji do rozmachu kampanii może budzić wynik Platformy Obywatelskiej. Jej dominacja w skali kraju sugerowała równie wysokie poparcie w miastach. Dlaczego więc PO nie przejęła władzy w Kaliszu? Głównie dlatego, że nie prezentuje znacząco odmiennej wizji rozwoju miasta. Kilka dobrych pomysłów oraz kilka zarzutów merytorycznych pod adresem obecnych władz, składające się na strategię pt. „My zrobimy to lepiej”, to zbyt mało, żeby odróżnić się od rządzących Kaliszem od dwóch kadencji ugrupowań. Platforma, ani nikt inny, nie ma pomysłu na zmianę obecnej sytuacji, więc wyborcy dość racjonalnie decydują o podtrzymaniu układu sił. Skoro nie widać różnicy, to po co „przepłacać”, wybieramy to, co znamy. Zmiana gustu mieszkańców mogłaby nastąpić, jeśli ktoś zaserwowałby danie z zupełnie innej kuchni. Nie wystarczy zmienić trochę smak potraw, tu dosolić, tam dopieprzyć. Trzeba stworzyć nową jakość. Ale czy w lokalnej rzeczywistości może powstać coś naprawdę nowego? Przecież nie chodzi nam o pomysły typu „metro dla Kalisza”, czy „Kalisz Europejską Stolicą Kultury”, jakie od czasu do czasu pojawiają się  w żartach.
Władza opanowała sztukę socjotechniki: nauczyła się względnie sprawnie mówić i dociera ze swoim przekazem do ludzi. Natomiast zupełnie nie potrafi słuchać. Kanały komunikacyjne w drugą stronę są całkowicie niedrożne. Władza nie słucha nie tylko opozycji, nie słucha przede wszystkim mieszkańców. Mandat wyborczy traktuje jako certyfikat nieomylności. Poza faktem, że świadczy to o zbytniej pewności siebie, pewnik ten obala też wynik wyborów: rozkład ilości mandatów od 4 do 6 na ugrupowanie pokazuje, że nikt nie dostał nie tylko pełni władzy, ale nawet nie uzyskał wyraźnej przewagi. Drugim faktem przemawiającym za tezą o wyobcowaniu władzy od obywatela jest niska frekwencja. Przyzwyczailiśmy się już do tego, że rzadko kiedy przekracza ona 50%, ale w tych wyborach nastąpiła rzecz znamienna. Frekwencja była wyższa w mniejszych miejscowościach, a niższa w dużych miastach. Stąd wniosek – tam gdzie władza jest bliżej obywatela, ten chętniej angażuje się w akt wyborczy. W Kaliszu frekwencja wyniosła niecałe 42% wobec 47% w całym kraju. Sposób sprawowania władzy w Kaliszu nie zachęca więc do udziału w polityce. To wszystko są symptomy największej moim zdaniem słabości obecnej władzy – całkowitego braku umiejętności i chęci słuchania.
Kto wykorzysta tę słabość, kto nauczy się z mieszkańcami rozmawiać, kto zejdzie z piedestału władzy i poza rozgrywkami wizerunkowymi zacznie naprawdę słuchać, ten ma szansę na sukces. Recepta nie jest tajna, sposoby są dobrze znane: prawdziwe konsultacje społeczne, większa rola rad osiedlowych, budżet partycypacyjny, współpraca z organizacjami pozarządowymi, zwyczajne spotkania z wyborcami, czyli po prostu większe zwrócenie uwagi na zróżnicowane potrzeby obywateli. To rady nie tylko dla obecnej nowej-starej władzy, ale też dla każdego kto chciałby zmienić lokalną konfigurację polityczną. Można tego dokonać tylko głosem mieszkańców. Czy ktoś będzie słuchać?

Mikołaj Pancewicz
Krytyka Polityczna

Artykuł ukazał się także w tygodniku "Express Kaliski"

Ocena użytkowników: / 6
SłabyŚwietny 

Konflikt wokół  komunikacji publicznej w Kaliszu narasta. Z jednej strony zarząd Kaliskich Linii Autobusowych po raz kolejny redukuje liczbę połączeń tłumacząc to nierentownością linii, z drugiej związkowcy niepokoją się o kształt kolejnej transformacji struktury firmy, łączonej z PKS. Pasażerowie z kolei uskarżają się na nieustanne obniżanie oferty miejskiego przewoźnika. Ceny biletów są nazbyt wysokie jak na kieszenie pasażerów, podczas gdy kolejne kursy regularnie znikają.

Wygląda na to, że władze miasta niespecjalnie przejmują się zapisem ustawy o samorządzie, nakładającej na nie obowiązek „zaspokajania zbiorowych potrzeb wspólnoty”, w tym „lokalnego transportu zbiorowego”. Głównym utrapieniem Ratusza jest to, jak zaoszczędzić na wydatkach na transport publiczny kolejną złotówkę.

Prawdziwym problemem nie jest jednak to, że transport publiczny kosztuje nas zbyt dużo. Gdybyśmy bowiem  policzyli wszystkie długofalowe (a nie bieżące i tylko ekonomiczne) koszty i zyski płynące z istnienia taniej (powiedzmy poniżej 2 zł za bilet) oraz dobrze zorganizowanej komunikacji miejskiej, to okaże się, że poniesione wydatki wszystkim się opłacają!

W sposób oczywisty opłacają się pasażerom. Po pierwsze odzyskują oni, nawet ci najmniej zarabiający, możliwość realizowania przysługującego im prawa do publicznego transportu. Po drugie zaoszczędzone pieniądze mogą wydawać na inne potrzeby, co z kolei pobudza działalność gospodarczą i w części zwraca się w postaci odprowadzanych do kasy miasta podatków.

Opłaca się też miastu jako przestrzeni społecznej: tańszy bilet oraz szersza oferta usług KLA oznaczać musi znacząco większe zapotrzebowanie na te usługi, co z kolei proporcjonalnie zmniejsza udział osobowego ruchu kołowego (mieszkańcy zyskują realny bodziec do pozostawienia swoich „czterech kółek” w garażu). Mniej osobowych samochodów w ruchu to większa przepustowość szlaków komunikacyjnych, a zatem także większe bezpieczeństwo obywateli. Obecnie trudno sobie wyobrazić przejazd karetki, policji czy straży pożarnej ulicą Sukienniczą w godzinach szczytu... Mniej samochodów osobowych w ruchu to również mniejszy hałas i mniejsze zanieczyszczenie powietrza. Wreszcie: to także realne oszczędności w budżecie miasta z tytułu mniejszych wydatków ponoszonych na bieżące łatanie dziur.

Jak wynika z powyższego modelu księgowania zysków i kosztów większy wydatek budżetowy na komunikację publiczną pociąga za sobą możliwość rozwiązania licznych problemów właściwych tym ośrodkom miejskim, które chcąc oszczędzić złotówkę gubią ich po drodze cały wór. Kalisz niestety do nich się zalicza. Możliwość krótkoterminowej oszczędności przesłania perspektywę odnoszenia długofalowych korzyści.

Tymczasem KLA są sukcesywnie dewastowane przez rynkowy model zarządzania, a samochodów osobowych nieustannie przybywa. I choćbyśmy otwierali w Kaliszu sto „obwodnic wewnętrznych” rocznie (pytanie tylko gdzie? Przecież wszystkiego zaasfaltować się nie da!), to bynajmniej nie ukryjemy braku długofalowej koncepcji komunikacyjnej, na którą to przypadłość od bardzo długiego czasu choruje kaliski Ratusz. 


Igor Strapko

źródło: Express Kaliski

Ocena użytkowników: / 10
SłabyŚwietny 

Brak wizji rozwoju – tak moim zdaniem należałoby odpowiedzieć na pytanie o podstawowy problem Kalisza. Nie przypominam sobie, żeby, odkąd świadomie uczestniczę w życiu naszego miasta, ktoś próbował sformułować długofalowy program jego rozwoju. Czy przyszłość Kalisza leży w przemyśle lotniczym albo spożywczym? Czy za dziesięć, dwadzieścia lat chcemy mieć nad Prosną ceniony ośrodek akademicki? A może warto zainwestować w utworzenie regionalnego centrum kulturalnego z prawdziwego zdarzenia? Każda z wymienionych opcji warta jest przedyskutowania, ale póki co władze nie są taką dyskusją zainteresowane, niemal bez reszty koncentrując się na bieżących sprawach oraz na wytwarzaniu swojego wizerunku „dobrego gospodarza”. Nic zatem dziwnego, że rozwój Kalisza – o ile ma miejsce – dokonuje się od przypadku do przypadku, od marketu do marketu.
Trzeba oddać rządzącemu w Kaliszu stowarzyszeniu, że ustami swojego prezesa prezentuje slogan, który od biedy można by potraktować jako wizję rozwoju w pigułce. Brzmi on tak: „miasto to firma”. Kłopot w tym, że to koncepcja fałszywa i dlatego niebezpieczna.

Fałszywa, ponieważ sprzeczna z intencją, która stoi za ustawą o samorządzie terytorialnym. W jej myśl miasto jest samorządną wspólnotą, której celem istnienia jest zaspokajanie potrzeb mieszkańców, a nie generowanie zysków. Miasto to wspólnota jego mieszkańców, a nie firma. Nie chodzi w nim o konkurencję i pomnażanie zysków, ale o kooperację na rzecz dobra całej wspólnoty, tak, aby wszyscy byli usatysfakcjonowani z bycia jej członkami.

To wizja niebezpieczna, bo prowadzi do zaniku instytucji użyteczności publicznej i urządzeń komunalnych, narażonych na straty przez funkcjonowanie w ramach logiki rynku. Na przykład takich, jak komunikacja publiczna, którą, w myśl przywołanej ustawy, każda gmina ma obowiązek zapewniać. Dlaczego zlikwidowano w Kaliszu linie nocne i dlaczego likwiduje się kolejne połączenia na mniej uczęszczanych liniach? Bo nie przynoszą zysku „firmie”? To, że poziom zadowolenia mieszkańców Kalisza z życia w ich mieście uległ przez to obniżeniu nie odegrało w tym wypadku większej roli. Nikt w ratuszu nie pomyślał, że dobra i tania komunikacja miejska to prawo obywatela, a nie jego przywilej.
Władza liczy zyski i straty, ale zapomina o potrzebach ludzi, którzy wynieśli ją na urzędy. Zapomina zwłaszcza o tych, którzy nie generują „firmie” zysków, ale jedynie „koszty”. Gdyby „firma” mogła, pewnie chętnie by się tych kosztów w ogóle pozbyła.

Nie ma lepszego momentu niż wybory, by zamanifestować niezgodę na sprowadzanie nas do roli trybów w rynkowej maszynie. Nie zatrudniałem się w firmie „Kalisz”, nie chcę być w niej awansowany ani z niej zwolniony. Kalisz to wspólnota ludzi, którzy tu pracują, ale i odpoczywają, uczą się, przeżywają swoje radości i zmartwienia – tego wszystkiego nie da się wpakować w ideę „miasta-firmy”, bo życie tutaj to nie tylko (a nawet nie przede wszystkim) pieniądze.

Igor Strapko

źródło: Express Kaliski

Ocena użytkowników: / 4
SłabyŚwietny 

Z autorką książki „Duża Solidarność, mała solidarność. Biografia Henryki Krzywonos” Agnieszką Wiśniewską rozmawia Mikołaj Pancewicz (Klub Krytyki Politycznej w Kaliszu)

Ocena użytkowników: / 1
SłabyŚwietny 

 

Na osiedlu, na którym mieszkam, dzieci nie są mile widziane. Gdy bawią się pod oknami, są przeganiane na parking, skąd muszą uciekać przed samochodami. Lądują w okolicach śmietnika lub kontynuują tę wojnę podjazdową z całym osiedlem. Wojna jak to wojna - cierpią wszyscy. Sytuacja nie jest aż tak skomplikowana i dramatyczna jak na Bliskim Wschodzie, ale impas jest realny.