Ocena użytkowników: / 2
SłabyŚwietny 

Baranów

Wieś leżąca nad rzeczką Janicą, w powiecie kępińskim, na południowych peryferiach Wielkopolski. To byłe miasto jest jedną z najstarszych miejscowości powiatu kępińskiego. Położona od wieków na pograniczu Wielkopolski i Śląska, jest obecnie siedzibą gminy Baranów.

Pomimo, że pierwsze wzmianki o wsi Baranów pochodzą z połowy XIII wieku, wiadomo, że osadnictwo na tych terenach sięgało epoki brązu. Świadczą o tym dwa grodziska prehistoryczne. W pierwszej połowie XIII wieku wieś była własnością nowopowstałego, z inicjatywy kasztelana krakowskiego Klemensa, klasztoru w Łubnicach. Od roku 1250 weszła ona w skład dóbr cysterek z ołobockiego opactwa i była ich własnością do lat dwudziestych XIV wieku. Wiadomo, że w marcu 1365 roku król Kazimierz Wielki ziemię kępińską wraz z Baranowem, przekazał za liczne zasługi, we władanie staroście generalnemu Wielkopolski Wierzbięcie z Paniewic herbu Niesobia. Najprawdopodobniej w tym okresie Baranów uzyskał prawa miejskie, choć pierwsza wzmianka o mieście Baranów pochodzi dopiero z roku 1426. To prywatne szlacheckie miasto prężnie rozwijało się kosztem podupadającego w bliskim sąsiedztwie Kępna. Układ i rozplanowanie ulic miasta wraz z położonym centralnie czworobocznym rynkiem, ukształtował się już w XV wieku i zachował się do dnia dzisiejszego, w takim stopniu, że uznano go za zabytek wpisując go do rejestru zabytków.

Świetność miasta i jego rozwój zakłóciły liczne pożary, "potop szwedzki", a także przygraniczne położenie, które akurat w przypadku Baranowa było czynnikiem destrukcyjnym. "Ostatnim gwoździem do trumny" dla Baranowa stał się rozwój kolejnictwa, a dokładniej mówiąc brak poprowadzenia przez miasto rozbudowywanej przez Prusaków na tych terenach latach 1864-1907 sieci kolejowej. W roku 1907 władze pruskie pozbawiły Baranów praw miejskich, a ich utrata została potwierdzona już w niepodległej Polsce w roku 1932.

W północno-wschodnim narożniku rynku odnaleźć możemy kościół parafialny pw. śś. Andrzeja i Wawrzyńca. Fundatorem tej świątyni była podstolina łukowska, zależnie od źródeł Anna Śleżyńska lub Zofia Stoińska. Nad dachem tego jednonawowego, zrębowej konstrukcji kościoła góruje wzniesiona w roku 1844 sygnaturka przykryta cebulastym hełmem. Kilkukrotnie odrestaurowywany, przetrwał do naszych czasów, zachowując w swym wnętrzu wiele zabytków sztuki sakralnej. Do najcenniejszych należy XVII wieczny obraz Adoracji Dzieciątka umieszczony w późnobarokowym ołtarzu głównym. Obok ołtarza głównego odnaleźć możemu trzy późnorenesansowe ołtarze boczne oraz wykonaną w roku 1640 ambonę. Na uwagę zasługuje również ludowa polichromia, belka tęczowa z barokową grupą Ukrzyżowania, w której skład wchodzi krzyż oraz rzeźba Matki Bożej i św. Jana Apostoła, a także osiemnastowieczny prospekt organowy. W roku 1869 od strony południowej kościoła wzniesiono kaplicę św. Wojciecha. Jako budulca użyto elementów z rozebranego kościoła w Słupi koło Kępna. Do dzisiaj zachowała się sygnatura z 1637 roku. W bliskim sąsiedztwie pod koniec XIX wieku pobudowano plebanię oraz pochodzącą z tego samego okresu murowaną dzwonnicę. Krajobraz Baranowa malowniczo uzupełniają drewniane i murowane domy mieszkalne, pochodzące z przełomu XIX i XX wieku, spichlerz z 1885 roku a także kaplica wzniesiona w okresie I wojny światowej.

Źródła :
wikipedia
www. regionwielkopolska.pl
www.baranow.ug.gov.pl
www.szlakcysterski.org

« poprzednia		następna »