Ocena użytkowników: / 1
SłabyŚwietny 

Bralin

Wieś położona w powiecie kępińskim, na Wysoczyźnie Wieruszowskiej. To byłe miasto, założone najprawdopodobniej przez osadników czeskich, na pograniczu dwóch regionów, Śląska i Wielkopolski, jest obecnie siedzibą gminy Bralin.

Szacuje się, że historia Bralina sięga neolitu, a w dalszej kolejności epoki kultury łużyckiej. Najprawdopodobniej pierwsza pisemna wzmianka o tej wsi zawarta była w bulli papieża Innocentego II, wydanej na początku XII wieku. Kolejną, już z pewnością dotycząca Bralina, zawarto w transakcji z lipca 1288, której świadkiem był „Johannes plebanus de Bralin”. Pomimo, ze obecnie Bralin należy do województwa wielkopolskiego, od zawsze związany był ze Śląskiem. Początkowo z księstwem wrocławskim, a z czasem, kiedy postępowało na tych terenach rozbicie dzielnicowe, z księstwem głogowskim i oleśnickim. Za króla Kazimierza Jagiellończyka, z księstwa oleśnickiego wydzielono Wolne Państwo Stanowe, zwane księstwem sycowskim, w którego skład wchodził Bralin. Prawa miejskie uzyskał około 1540 roku, by utracić je, jak większość małych miasteczek obecnej wielkopolski, w drugiej połowie XIX wieku. Bralin, statusu miasta już nigdy nie odzyskał. Po zakończeniu I wojny światowej, w styczniu 1920 roku, wieś wraz z gminą wcielona została do powiatu kępińskiego i wróciła do Rzeczypospolitej, stając się częścią Wielkopolski.

Pozostałością najstarszej historii Bralina jest znajdujące się poza granicami wsi grodzisko. Nad łąkami wyraźnie góruje porosły trawą półtorametrowy owalny nasyp, mający wszelkie znamiona grodziska pierścieniowego. Pomimo, że Bralin od roku 1875 nie jest miastem, o jego miejskim założeniu świadczy historyczny układ urbanistyczny, z rynkiem. Przykładem małomiasteczkowej architektury jest wzniesiony w połowie XIX wieku, murowany budynek domu starców, w którym obecnie mieści się dom parafialny oraz poczta. W marcu 1872 roku otwarto linię kolejową łączącą Kępno z Sycowem, przechodzącą przez Bralin. Podróżnych obsługiwano w budynku stacji, którą zamknięto w roku 2002. Na początku XX wieku powstał w Bralinie zespół dworski w skład którego wchodził, istniejący do dzisiaj dwór, park krajobrazowy, będący obecnie reliktem, oraz zabudowania gospodarcze.

O byłej świetności Bralina świadczą jego świątynie. Z dwóch znajdujących się w samym Bralinie starszy jest kościół pw. św. Anny. Uważa się go za najstarszą świątynię w powiecie kępińskim. Kościół ten, noszący znamiona gotyku powstał w roku 1627 i był wielokrotnie przebudowywany, a ostateczną formę przyjął po rozbudowie przeprowadzonej w 1840 roku. Skromna świątynia kryje w swoim wnętrzu wiele cennych i ciekawych zabytków. Jednonawowy murowany kościół posiada trzy ołtarze, z czego główny barokowy pochodzi z roku 1790. Do najcenniejszych zabytków należy gotycko-renesansowy tryptyk z 1520 roku o tematyce maryjnej, rzeźba Chrystusa Zmartwychwstałego pochodząca z początku XVI wieku, barokowa rzeźba Jana Nepomucena oraz dwa mszały (pierwszy, drukowany w Wenecji w roku 1638, drugi w Antwerpii w roku 1712). Świątynię pw. św Anny otacza cmentarz przykościelny założony w połowie XVII wieku. Nieopodal kościoła odnaleźć możemy kapliczkę z przełomu XVIII/XIX wieku, kryjącą w swym wnętrzu rzeźbę św. Jana Nepomucena.

Drugą świątynią w Bralinie jest kościół pw. św. Jana Chrzciciela, wpisany w zespół zabudowań ewangelickich. W roku 1855 ewangelicy bralińscy w miejscu starej protestanckiej szkoły wznieśli murowany, w stylu neoromańskim, zbór. Dwanaście lat później dokonali jego poświęcenia nadając mu imię św. Jana Ewangelisty. Taką pierwotną nazwę nosiła ta świątynia. Następnie w roku 1882 wybudowano pastorówkę oraz założono cmentarz ewangelicki, który służył tutejszym protestantom od 1886 roku. Zbór został przejęty przez parafię katolicką na początku lat dziewięćdziesiątych ubiegłego stulecia.

Najpiękniejszym i najcenniejszym zabytkiem Bralina jest odpustowy kościół pw. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny „Na Pólku”. Jak głosi legenda, księżna Jadwiga Śląska podczas podróży do Krakowa, pod Bralinem wznosiła modły w intencji swojego uwięzionego męża. W miejscu modłów, późniejszej świętej, miały dziać się rzeczy cudowne. Według innej legendy przenosił się tutaj, w niewyjaśniony sposób, obraz Matki Bożej z kościoła parafialnego w Bralinie. Trzecia legenda mówi natomiast o uzdrowieniach „Na Pólku”, podczas epidemii cholery z 1630 roku. Z tą ostatnią legendą związana jest tradycja pielgrzymowania do tej usytuowanej w szczerym polu świątyni. W miejscu, w którym dochodziło do „cudów”, postawiono krzyż, później kapliczkę, by w roku 1711 wznieść drewniany kościół, będący obecnie perłą drewnianej architektury sakralnej. Zbudowany techniką zrębową kościół, usytuowany jest na planie greckiego krzyża, z którego wszystkich czterech ramion wiodą osobne wejścia do świątyni. Kościół „Na Pólku” kryje w swym wnętrzu trzy ołtarze. Główny, to bogato zdobiony dwustronny ołtarz główny, ustawiony nietypowo bo pośrodku świątyni, z XVII wiecznym cudownym obrazem Matki Boskiej Pólkowskiej. Z dwóch ołtarzy bocznych na szczególną uwagę zasługuje późnorenesansowy zdobiony okuciowo ołtarz z gotycką figurą św. Stanisława. Do zabytków kościoła „Na Pólku” należą też Droga Krzyżowa z przełomu XVIII/XIX wieku, zabytkowe organy oraz XIX wieczna polichromia, która pokrywa ściany i strop kościoła.

W roku 1812 podczas wyprawy Napoleona na Moskwę, cesarz francuski z wojskiem przechodził przez Bralin. Według ustnych przekazów miał on śniadać i odpoczywać w cieniu Bralińskich Dębów.

Źródla :
- wikipedia
- Piotr Sobolewski „ Przewodnik turystyczny po Wielkopolsce” wyd. Edytor 2009
- www.bralin.pl
- www.bralin.com.pl
- http://www.galeriawielkopolska.info/index.php

« poprzednia		następna »